Rust zacht Robert Anker | Wie schrijft, die blijft - In de wereld

Beeldend kunstenaar Louis van Poeteren schreef een prachtige eulogie voor zijn jeugdvriend Robert Anker. Ze vierden als tieners Rob's verjaardag, ze luisterden naar en maakten muziek, in een Noord-Hollandse garage band wellicht. Jonge honden, jongens met esprit en met een toekomstverhaal. Het komt me voor alsof ze de Titaantjes zouden kunnen worden van hun eigen tijd.

Rob is in april jarig. Op dat feestje zijn Peter, Leen en Klaas aanwezig. Andere jongens van het dorp. Rob en ik hebben vetkuiven, maar zij zijn vetkuiven. Peter heeft een unieke hoerakuif en lijkt op James Dean. Leen doet denken aan Vince Taylor en Klaas is een verontrustende incarnatie van Elvis Presley.. Als feestmuziek geen Jan en Kjeld, maar Kom van dat dak af van Peter Koelewijn and his Rockets. Nederlandse rock’n roll, dus ook geen echte muziek. De gitaar die Rob voor zijn verjaardag heeft gekregen is wel echt en meteen haalt hij er muziek van Eddie Cochran uit. Daar lijkt hij een beetje op. Hij draagt nauwe jeans en puntschoenen. Zijn ogen hebben een gekwelde uitdrukking en de toppen van zijn vingers zijn nerveus. Hij spaart zich niet en is zonder twijfel muzikaal. Diezelfde avond nog zingt hij Three Steps to Heaven. Kan Rob dan zingen? Behalve bugel, piano, en nu dus gitaar, beheerst hij ook de falset. Daarom kan hij zingen, want falset is voor mij een onoverkomelijk probleem. Geliefde zangers als Jimmy Jones en Del Shannon exploderen in hun falsetto. Als ik probeer mee te zingen, blijf ik steken in een hees gepiep. Niet Rob, die klatert moeiteloos door de hoogste registers. Ik gevoel zoiets als bewondering. ~ Louis van Poeteren

In De Volkrant lees ik dat de schrijver, dichter, literair criticus Robert Anker na een kort ziekbed is overleden —op de verschijningsdag van zijn nieuwste boek. De auteur had In de wereld, morgen 24 januari 2017, feestelijk zullen presenteren. Hij had met het publiek zullen spreken over zijn historisch roman. '...[die] moet nu op eigen houtje de wereld in.'

Daar kunnen wij toch wel een handje bij helpen? Ik kan niet anders dan denken dat Rob Anker daarmee in de zevende hemel zou zijn. Hij leeft voort in herinneringen, en in zijn werk.

Deze tekst by Judith van Praag is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 3.0 Unported License.

Is een schrijver een tovenaar?

In de V.S. heb ik 'Young Adult' boeken leren waarderen. Die bestonden niet echt toen ik de leeftijd van de doelgroep (18-25) had, en ik vraag me af of ik in die tijd wel interesse zou hebben gehad voor wat 'men' bedacht voor mijn leeftijdsgroep. Er is nogal een verschil tussen mensen van 18 en van 25! Bovendien viel ik daar eigenlijk toch buiten, ik had al huisje, boompje, beestje op mijn 16de ha, ha. Mijn vriend was negen jaar ouder dan ik, en die ene keer dat hij me met een 'flut roman' aantrof sprak hij er zo laatdunkend over dat ik dat boek maar snel weer naar de bibliotheek heb gebracht. 

Gisteren sprak ik met een serieus dichteres, een vrouw die alles af weet van kwatrijn tot sonnet en rondeel, van 'de klassieken', maar ook 'Beat Poets'. Ze had een verhaal over een vriendschap tussen twee dichters geschreven in dichtvorm, dat zo'n 250 pagina's vult in allerlei mogelijke dichtvormen. Ze vertelde over haar favoriete flut, de 'cozies' oftewel een sub genre van 'mysteries', die ze leest om zich te ontspannen. Noem het geen flut, want dat is het niet.

TinekeBeishuizen is een Nederlandse schrijfster die o.a. cozies schrijft. Fijne boeken om een middagje mee door te brengen, niet zwaar, vlot geschreven, een spannend en humoristisch verhaal waar je eventueel 's avonds mee in bed duikt omdat je het per se wilt uitlezen.

De jonge vrouw die met mij en de dichteres in Seattle op de trap voor het Richard Hugo Huis zat, waar we elkaar dankzij de 'Meetup - Seattle Women Who Write' hadden ontmoet, schreef Young Adult Fantasy. Zij gaf een beschrijving van het boek waar ze mee bezig was. De dichteres herkende onmiddellijk de verschillende personages, waaronder de 'mages'.

'Mages' wat zijn dat? Vroeg ik.

De dichteres leek nog meer verbaasd dan de jonge schrijfster die qua leeftijd haar (of mijn) dochter zou kunnen zijn. 'Mages' zijn tovenaars, zei ze.

O, natuurlijk, dacht ik, Tolkien's 'In de ban van de ring' heb ik als nog in Nederland wonende Young Adult in het Engels gelezen. Bij Gandalf denk ik 'magician', niet aan tovenaar. Maar omdat ik geen voorliefde heb voor 'fantasy en scifi' is het begrip 'mage' aan me voorbij gegaan. Terwijl ik dit schrijf schiet de gedachte door mijn hoofd dat het komt omdat mijn man en ik onze dochter niet hebben zien opgroeien. Zij had vast boeken in huis gehaald die we gemist hebben. Behalve 'In de ban van de ring' dan, de trilogie plus de Hobbit etc, staat zowel in het Nederlands als in het Engels bij ons in de boekenkast.

In Nederland blijkt tegenwoordig ook voor Young Adults te worden geschreven. Net nog keek ik naar het oeuvre van Carry Slee (wat dankzij mijn verblijf in de V.S. volkomen aan me voorbij is gegaan) en ontdekte een promotiefilmpje voor een het tweede deel van een serie over ene Britt, een Young Adult die in dit nieuwe boek met haar vriendin een modebedrijfje begint. Carry Slee zit op de bank met een animatiefiguur, geen plat figuurtje, maar driedimensionaal. Hoe bestaat het! Dat is toch tovenarij, zou Slee een 'mage' zijn? Of zijn alles schrijvers dat eigenlijk, zoals ze ons in gedachten meenemen naar een plek buiten onze eigen omgeving?


Deze tekst van Judith van Praag is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 3.0 Unported License.