Minje van Sam Drukker | Eerbetoon Overlevenden Holocaust in 2014

Klik voor interview met Sam Drukker

Eerbetoon aan het overleven noemt Sam Drukker zijn 'Minje', het quorum aantal nodig om gebeden te kunnen zeggen.

Tien mannen afgebeeld tegen verschillend gekleurde achtergronden, in verschillende poses, met verschillende uitdrukkingen op hun gezicht, en toch ook hebben deze tien een gemeenschappelijk iets, het als Joden volwassen zijn geworden tijdens de Tweede Wereldoorlog —en er op het moment van de vereeuwiging nog te zijn.

Zoals ik me bij iedere Duitser van een bepaalde leeftijd altijd heb afgevraagd: Waar was jij tijdens de oorlog? Was het in Nederland —heel anders dan in Amerika bijvoorbeeld— voor de hand liggend dat de na-oorlogse leden van de Joodse bevolking allemaal overlevenden waren.

Heel stellig zegt Drukker: 'Het gaat niet over de Holocaust, het gaat indirect over de Holocaust, het gaat over overleven, over het nu, over 2014.'

In naoorlogs Nederland werden Joden als slachtoffers betiteld, en wellicht is dat nog zo, terwijl men in Amerika sprak en spreekt over 'survivors' oftewel overlevenden. Typisch toch?

Deze tekst by Judith van Praag is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 3.0 Unported License.

Kindermonument in Rotterdam tevens onderwijsproject tegen uitsluiting en disciminatie

Herinnering aan weggevoerde Joodse kinderen onderdeel van onderwijsproject in Rotterdam

foto's: kindermonument.net

Bij het zien van de aankondiging van de onthulling van het Joods Kindermonument nabij verzamelplaats Loods 24 in Rotterdam moet ik meteen denken aan mijn vaders zus. Wat ben ik blij dat zij in 1942 voet bij stuk hield en haar twee meisjes de grens over liet smokkelen, om hen later met haar man te volgen. Met zijn vieren hebben zij ondergedoken in Brussel de Tweede Wereldoorlog overleefd.

Tante Marietje en Oom Ies heb ik dan wel nooit mogen ontmoeten, in 2002 had ik voor het eerst hun oudste dochter Edith aan de telefoon. Ik had tijdens mijn bezoek aan Nederland een oproep geplaatst om familieleden van mijn vader op te sporen, en Edith had gereageerd door me een brief te sturen met haar telefoonnummer. Nadat ik die brief bij thuiskomst vond heb ik Edith meteen gebeld. Aan het einde van ons lange gesprek hing ze op met de woorden 'Don't call me, de volgende keer bel ik jou.'

Pas in 2010 kwam haar zus Lily me op het spoor en hoorde ik dat Edith niet lang na ons gesprek overleden was. Ze had haar zus niet meer kunnen vertellen dat ze contact met mij had gehad, Lily vond de advertentie met mijn oproep in nagelaten papieren. Nu heb ik dankzij deze nicht van vaders kant kennis aan vier achternichten van mijn leeftijd, twee dochters van Lily, en twee van Edith, en sommige van hun kinderen.

Het door architect Wim Quist ontworpen Kindermonument moet waarschuwing zijn tegen uitsluiting en discriminatie. 

Op Rotterdamse scholen wordt extra aandacht besteed aan de geschiedenisperiode waarin de 686 kinderen zijn afgevoerd, website kindermonument helpt daar mee. Je kunt op de site bijvoorbeeld een alfabetische lijst vinden met namen en leeftijden (van 1 maand tot 12 jaar), plaatsen waar de kinderen woonden, namen van concentratiekampen, en data dat ze vermoord zijn.

10 April, 2013 is de onthulling. 

Deze tekst by Judith van Praag is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 3.0 Unported License.